|
Inleiding
Een boek maken over songwriting. Dat is wat ik wilde. Maar waarom eigenlijk? Tja, als je ouders in je vroege jaren bijna elke zondag The Beatles draaien, kun je erop rekenen dat je beleving van muziek voor altijd verandert. Mijn broer Ron en ik werden fervente muziekliefhebbers. Toen ik vervolgens in 1985 met Bruce Springsteen in aanraking kwam, was ik verkocht. Ik wilde gitaar spelen, muziek maken. En na lang zeuren kreeg ik van mijn ouders mijn eerste gitaar. Een van de beste dingen die ze voor mij hebben kunnen doen.
De muziek heeft Ron en mij nooit meer losgelaten. Het is grotendeels de sleutel tot de band tussen ons. En als we samen op reis gaan, zoeken we straten, huizen, personen, clubs en dergelijke op die in de muziekgeschiedenis iets hebben betekend. Zo ben ik ook een paar keer met Ron op pad gegaan om zijn hobby uit te oefenen: handtekeningen verzamelen. Met natuurlijk als doel onze helden te ontmoeten. Een kick als het lukte, maar eenmaal thuis bekroop mij wel eens een onbevredigend gevoel. Ik heb The Boss drie keer op de stoep van het Amstel Hotel in Amsterdam ontmoet, maar ik heb hem nooit gesproken. En dat wilde ik juist zo graag. Daar droomde ik van.
Af en toe doe ik een poging om een eigen nummer te maken, maar ik vind het al gauw niks. Hoewel ik op die manier wel mijn vrouw Anneke heb veroverd. Zij zou op vakantie gaan en ik wilde haar voor haar vertrek duidelijk maken dat ik smoorverliefd op haar was. Zoiets vond ik moeilijk om te zeggen. Dus dan maar zingen. Het lukte me om in drie dagen 'Sweet Ann' te schrijven. Tijdens een braderie in Wijhe liet ik het haar horen. Het hoge woord was eruit. Het was aan!
Het maken van muziek blijft me boeien. Het is wat mij betreft de kunstvorm die de ziel het meest of het diepst kan raken. En dat terwijl muziek, plastisch gezegd, lucht is. Of zoals Wikipedia het stelt: "Geluid is een wisselende druk in lucht, die zich als een golf voortplant. Muziek kan niet bestaan zonder geluid. Het geluid dat door de instrumenten of zang wordt voortgebracht, verplaatst zich door de lucht tot het oor van de luisteraar." Dat wisten we natuurlijk al. Maar het is vreemd om erbij stil te staan, want je wordt geroerd door de melodie of een tekst - of in het beste geval allebei. Een liedje roept direct een bepaalde emotie op. Iemand kan je zelfs diep van binnen raken door alleen "ooh, ooh" of "yeah, yeah" te zingen. Waanzinnig en heel bijzonder. Het is natuurlijk veel te lullig om het als lucht te omschrijven, want iemand heeft er hard aan gewerkt en zijn hart en ziel erin gelegd.
Omdat het songschrijven mij moeizaam afgaat, vroeg ik me soms af: "Hoe doen die anderen dat toch?" Ik had een keer gedroomd dat ik Daniël Lohues opbelde om te vragen of hij kon helpen bij een paar nummers. Zijn antwoord was heel vriendelijk: "Ja, hoor." Ik kon mijn oren niet geloven en daar hield de droom op. In de weken daarna heb ik regelmatig gedacht: "Zoiets zou toch moeten kunnen: een artiest die je bewondert om hulp vragen? Daar hoef je toch niet per se bekend of beroemd voor te zijn?" Langzaam maar zeker ontstond het idee om met de artiesten die ik bewonder (het liefst lange) gesprekken te voeren over het songschrijversvak. Ik wilde geen handtekening maar meer dan dat. Op 2 juni 2003 dacht ik hardop: "Ach, ik doe het gewoon!" En om het niet voor mezelf te houden, besloot ik om de gesprekken te publiceren. Op die manier zouden meer muziekliefhebbers er iets aan hebben.
Maar ik had geen flauw idee waar ik moest beginnen. Ik ben geen journalist. Ik had niet de juiste contacten. Ik was een nobody. De volgende dag, bij Bløf's CD-presentatie van 'Omarm' in Vredenburg Utrecht, zag ik Thé Lau in de wandelgangen staan. Met bonzend hart en slappe knieën, ben ik op hem afgestapt. Wat ik toen dacht, heb ik mezelf in de loop van dit project nog vaker moeten vertellen: "Het is ook maar een mens. Het is ook maar een mens. Het is ook maar een mens." Ik weet niet meer wat ik stamelde, maar hij gaf me wel zijn e-mailadres.
Een paar dagen later meldde ik me backstage bij een bluesfestival in Raalte, waar Daniël Lohues met zijn Louisiana Blues Club speelde. Ik wilde hem even wat vragen, liet ik de security weten. Dat ik met een songwritingboek bezig was, bleek een V.I.P.-behandeling waard. Voor ik het wist, zat ik met een enthousiaste Daniël in een trailer te brainstormen. We waren tot de conclusie gekomen dat er in Nederland te weinig boeken over de liedjeskunst bestonden. Nóg een extra stimulans om dit boek op poten te zetten. Na een paar maanden wist ik een plekje in Daniëls agenda te veroveren.
In de tussentijd had ik me ingezet om van dit kleine idee een groter beeld te vormen. Om te laten zien dat ik serieus was, zette ik een website op. En om de aandacht te trekken, maakte ik lege dummy's van het boek om zo de artiesten te vragen voor de invulling ervan. Ik moest het hebben van datgene waar ik wel goed in ben: grafisch vormgeven. Tijdens onderzoek naar de nodige documentatie stuitte ik op een Amerikaanse tegenhanger: 'Songwriters On Songwriting' van Paul Zollo. Een boek dat door diverse songwriters ter sprake werd gebracht. Een heuse inspiratiebron voor hen en voor mij, hoewel de uitvoering te wensen overliet. Dat kon veel beter en dus vroeg ik mijn goede vriend, begenadigd fotograaf en getalenteerd muzikant Maurits Giesen of hij dit avontuur met me wilde delen.
Het doel was om geheel onbevangen te proberen het menselijk aspect van het songschrijversvak van mijn muzikale helden te portretteren in een prachtig boek. Ik deed dat in woord en Maurits in beeld, altijd op hetzelfde tijdstip van elke ontmoeting. Alle artiesten zijn zo puur mogelijk vastgelegd. Ik heb niet gevraagd naar de betekenis van een songtekst. Dat mag de luisteraar zelf uitzoeken. Ik was op zoek naar andere antwoorden en verhalen over het maken van liedjes, ongecensureerd verteld door de mens erachter. Ik wilde weten of de term 'helden' geromantiseerd was.
Peter Kortleve
|
 |
Over het boek
Reacties
Media
Artiesten
Voorwoord (door Peter Slager)
Inleiding
Bestel 'm nu
Met maar liefst 50% korting!
|
